whakangau
1. (verb) (-a) to bite, hunt (with dogs).
Kei taua wā e turuki ai te pārera, ka haere ngā tāngata i runga i ngā waka me ngā kurī, ki te whakangau pārera, i tēnā rā, i tēnā rā, o te wā o te turukitanga (JPS 1895:142). / At the time when the grey duck is moulting, the men proceed in the canoes with the dogs to hunt the ducks on each day, so long as the moulting lasts.
2. (modifier) hunting.
Me whakamate ngā kurī whakangau poaka, me whakatipu te hipi (TWMNT 28/5/1873:59). / The pig hunting dogs should be destroyed and sheep should be raised.
3. (noun) hunting (with dogs).
I ngā wā i wātea ake ia, pārekareka rawa atu ki a ia te whakamokamoka tia, te pupuhi pārera me te whakangau poaka (TTR 2000:3). / In his spare time he enjoyed deer stalking, duck shooting and pig hunting.